P.S. Who killed Panikkk?

Co do "Radia", nie sprzedaje się aż tak źle, abym ze wstydu musiał wyjechać na wieś porozumiewać się telepatycznie ze stonkami, ale oczywiście nie aż tak dobrze, abym mógł postawić mojej mamie wycieczkę na Wyspy Wielkanocne all inclusive. Minęły dwa miesiące od premiery, ja trochę okrzepłem, i tak samo jak było to z "Krzywdą", przestałem już trochę tę książkę lubić; jednak serdeczna dziena za wszystkie sygnały zachwytu, poparcia jak i wyrazy zawodu. Tak, "Radio" jest przegadane, bombastyczne, napuszone - ale wydaje mi się, że zdało egzamin jako projekt totalnej powieści młodzieżowej. Z chęcią jeszcze poczytam jeszcze parę polemik z tym stwierdzeniem - wystarczy użyć komentarzy bądź maila zamieszczonego pod zdaniem \'jeśli chcesz mi coś powiedzieć\'.

Narazie tyle, będę pisał częściej, docelowo z Andaluzji, o ile od tamtejszych temperatur mój zdezelowany laptop HP nie zamieni się w Marmite. Żeby pisać częściej musi się, oczywiście, coś dziać; nie wiem, czy życiorys w którym najważniejszą rolę spełniają obecnie dwa byty (moja dziewczyna i godot, o którym nadal nie mogę pisać), jest takim, o którym można napisać, że coś się dzieje. Nie dzieje się nic, żar leje się z nieba, oglądam pornografię i "Six feet under", próbuję przebrnąć przez jakieś kupione ostatnio książki ale chrzęszczą mi po trzydziestu stronach, przegapiłem spotkanie z Michelem Houllebecq chociaż nie wiem, o co bym go zapytał, bo po francusku umiem powiedzieć tylko bonżur i pitę. Z powodu tego nie-dziania się, jak i wywołanej przez nie miłej izolacji, ominęły mnie tak doniosłe imprezy, jak Euro 2008. Tzn, polskiej reprezentacji nie oglądałem celowo, z zaparciem, z pełną wiarą w kompletną kompromitację i pod hasłem "jak już się wstydzić, to tylko za siebie". Chciałbym jednak nie przegapić jakiegoś meczu Holandii w ćwierć bądź półfinale. I bardzo chciałbym zagrać w "GTA IV", ale w życiu trzeba robić z siebie psa i wydzielać sobie ciasteczka za siad i aport. W sensie - nagrody w swoim czasie. Czytajcie "Radio", piszcie dalej, co i jak. Głosy są tak skrajne, że naprawdę jestem jeszcze ciekaw. Stay tuned.

Niech będzie pochwalony. Mogę już oficjalnie ogłosić pierwszą z ciekawych informacji - najprawdopodobniej pod koniec maja wydawnictwo Niebieska Studnia wyda po raz pierwszy polskie tłumaczenie Lęku i Odrazy w Las Vegas Huntera S. Thompsona, książki, która była kanwą dla znanego pewnie co niektórym czytelnikom tego bloga filmu Las Vegas Parano. Jest to pierwsze wydanie jakiejkolwiek powieści Thompsona w Polsce, a mnie kopnął zaszczyt napisania do niego posłowia. Ma ono na celu ( czy się udało - ocenicie sami ) wytłumaczyć czytelnikom kim autor książki w ogóle był, o czym ona naprawdę jest i z jakich zamieszek społeczno - historycznych wynika. Zapraszam do lektury, a mój drobny wkład w całą drakę bynajmniej nie jest najważniejszym powodem, dla którego to robię - Hunter S. Thompson to po prostu świetny pisarz, a Lęk i Odraza to po prostu świetna książka. A to chyba jest najważniejsze.

"Gdybym miał określić mą najgłębiej ukrytą, niewidzialną gołym okiem, toczącą mnie od wewnątrz wadę, rzekłbym, że jest nią niesolidność. (...) To, co wiem - wiem niesolidnie. Jestem intelektualnym dorobkiewiczem, bez skodyfikowanego treningu naukowego, czyli bez wykształcenia koniecznego do porania się tym wszystkim, z czym chcę i zamierzam się porać. Czytałem książki, to prawda, lecz co z tego? (...) Gdy stanąłem na progu tego, co w końcu miałem w życiu robić, czym miałem żyć, okazało się i zrozumiałem, że jestem produktem kultury popularnej i masowej, a nie formujących sprawny intelekt studiów. Czyli lukier inteligencji zamiast prawdziwego chleba wiedzy. Nie była to przyjemna samowiedza."

Każdy z was miał pewnie moment czytelniczy, w którym jeden z waszych prywatnych pomników jasno, zwięźle i punktowo klaruje to, co od dawna w sobie podejrzewaliście, tylko że nie starczyło wam intelektu / odwagi / precyzji / niepotrzebne skreślić aby określić to samemu. Poczułem się głęboko wzruszony i wstrząśnięty, i przy okazji zadziwiony faktem, jak to w Polsce mógł urodzić się tak wspaniale mądry człowiek. Nie będę wypisywał nic więcej, bez sensu - Tyrmand to taki autor, który napisze ci nawet nowelę z morałem, o pływaczce bądź chłopaku trenującym boks ot, nadwiślański Horatio Alger, a ty po lekturze czujesz się jakiś okrzepnięty i dobudowany. Z innych olśnień - koncert zespołu Shellac, czyli moment, w którym coś odbierasz i wiesz, że to jest po prostu zajebiste, najwyższe i najczystsze, zero tak powszechnego nad Wisłą ćwierćproduktu, bez maniery, bez pretensji, z dojebaniem esencjonalnym i spirytusowym i transmisją kodującą u wszystkich uczestników eventu przeświadczenie, że cała reszta jest miętkim chujem robiona. I zagrali "Wingwalker", którego nie ma na żadnej płycie, tylko na EP-ce. A jest najlepszy.

Na koniec - nadal jeszcze nie mogę poinformować o grubszych sprawach, ale zrobię to niebawem, tymczasem, udzieliłem wypowiedzi video dla portalu Infomuzyka.pl. Tutaj, o. Stay tuned.

Bezimienny artysta ma u mnie conajmniej dwa piwa, dawno tak nie rżałem przy porannym, jak to mówi mój kolega odpowiedzialny za reklamę w jednej z olsztyńskich firm, "monitorowaniu internetu".